Les Ouvrages Du CRASC

Centre de Recherche en Anthropologie Sociale et Culturelle

Index des ouvrages

تعريب الشعر الفرنساوي بالشعر العربي لمؤلف الكتاب وقت اذ كان بمدرسة تلمسان سنة 1904

Traduction de la poésie française en poésie arabe, par l’auteur du livre lorsqu’il était étudiant à la Médersa de Tlemcen, en 1904.

La Source

قُرْبَ الْمَرْجَة نَبَّعَتْ عَيْنْ

بِينْ زُوجْ احْجَارْ تْسِيلْ فِي رُكْنَة

دْعَبْ مَاهَا وُ صَارْ فَى الْحِينْ

زَاهِي يَجْرِي لْحَدْ مَا يَتَّنَّى

Tout près du lac filtre une source,

Entre deux pierres, dans un coin ;

Allègrement l’eau prend sa course

Comme pour s’en aller bien loin.

 

 

تْلَهْلَهْ وَ تْقُولْ يَا فَرْحِي فَرْحِينْ

كُنْتْ ڤْبِيلْ فَى الاَرْضْ حْزِينَة

وُ ذَرْوَكْ خْضَارَتْ اطْرافِي بَالزِّينْ

وَ اضْحَى السَّمَاء يشُوفْ وَجْهَهْ فِي مَانَا

Elle murmure : Oh! quelle joie!

Sous la terre il faisait si noir!

Maintenant ma rive verdoie,

Le ciel se mire à mon miroir.

 

 

وَ وْذَنْ الْفَارْ بَنْوَارَهْ حْسِينْ

عَوْضْ الِّي يْقُولْ عَنْدَكْ تَنْسَانَا

وَ هْوَايَشْ بَذْنَابْهَا وَ الْجَنْحِينْ

تَلْعَبْ فَوْقْ الْمَاء اتْدَغْدَغْ فِينَا

Les myosotis aux fleurs bleues

Me disent : Ne m’oubliez pas!

Les libellules de leurs queues

M’égratignent dans leurs ébats :

 

 

وُ مَنْ كَأْسِي يَشْرَبْ الطَّيْرْ وَ اخْرِينْ

نَكْفِي كُلْ حَدْ يَرْوَى الضَّمْئَانْ

وُ مَنْ يَعْرَفْ بَعْدْ لِيَّاتْ الْمَلْتَوِيِِّينْ

نَرْجَعْ وَادْ مَن وِِيدَانْ اوْطَنَا

وَ نْبَلّ اشْعَابْ وَ حْجَرْ وُ طِينْ

وَ خْرَبْ وَاسْوَرْ كُلْ مَا يَلْقَانَا

A ma coupe l’oiseau s’abreuve ;

Qui sait ? -Après quelques détours

Peut-être deviendrai-je un fleuve

Baignant vallons, rochers et tours.

 

 

وَ نْزَوَّقْ بَزْبَدْ مَايَ ڤْنَاطَرْ مَبْنِيِينْ

بالْحَجْرَة وَ امْحَاطْ بَالْحَصْبَة وُ صَوَّانَة

وُ نَحْمَلْ فَوْقَ ظَهْرِي مْرَكَبْ خْشِينْ

أَنَا وَ ايَّاهْ لَلْبَحَرْ حَدْ الْفَنَا

Je broderai de mon écume

Ponts de pierre, quais de granit,

Emportant le steamer qui fume

À l’Océan où tout finit.

 

 

هَكْذَا الْعَيْنْ الصّْغِيرَة تَحْكِي يَا مَسْكِينْ

وَ اكْثَرْ مَنْ مَيَاتْ مَنْيَة تَتْمَنَّى

مَثْلْ الْمَاء الْغَالِي فَاضْ عْلَى الطَّرْفِينْ

مَا حَمْلُه ضَرْفُه وَ كَثَّرْ فَى الْفَتْنَة

Ainsi la jeune source jase,

Formant cent projets d’avenir ;

Comme l’eau qui bout dans un vase,

Son flot ne peut se contenir ; 

 

 

لَكِنْ الْمَهْدْ مْعَ الرَّمْسْ قْرِينْ

وَ الِّي يَتْمَنَّى الْكُبْرْ صْغِيرْ يَسْكَنْ جَبَّانَة

هَكْذَاكْ الْعَيْنْ غِيرْ كِي زَادَتْ يَا فْطِينْ

سَرْطَتْهَا مَرْجَة قَبْلْ مَا تَبْلَغْ مَا قُلْنَا

Mais le berceau touche à la tombe ;

Le géant futur meurt petit ;

Née à peine, la source tombe

Dans le grand lac qui l’engloutit !

(Th. Gautier)